ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Ο Έλληνας έχει μέσα του τρομερό τσαγανό»

ΣΤΗ ΝΑΝΣΙΑ ΚΩΣΤΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΚΟΥΖΟΥΜΗ

Πάριος, Πρωτοψάλτη, Τσανακλίδου και άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες της εποχής μας τον εμπιστεύτηκαν πολύ πριν συμπληρώσει τα 27 του χρόνια. Όσο κι αν μοιάζει ύποπτο κάτι τέτοιο στις μέρες μας, μεγάλα ονόματα δηλαδή να δέχονται να ρισκάρουν, τελικά η αλήθεια έχει τα δικά της αντικειμενικά κριτήρια. Κανένα ρίσκο δεν υφίσταται όταν το ταλέντο αποτελεί δεδομένη παραδοχή. Διά χειρός του και το μουσικό σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος αποδεικνύει εμπράκτως πως το μέλλον είναι οι νέοι κι αν κάποιος κρίνει απ’ τον ίδιο, τότε αυτό το μέλλον διαφαίνεται λαμπρό για την εξέλιξη του πολιτισμού της χώρας μας. Πιστός στα όνειρά του, με υψηλά κριτήρια αισθητικής, ταπεινότητα και αδιάκοπη εργασία, συνεχίζει να γράφει νότες πάνω από το πιάνο του, αγγίζοντας λεπτές χορδές στις ψυχές όλων μας…
Άλλοι χρειάζεται να έχουν τουλάχιστον τα διπλά σου χρόνια για να βάλλουν στο βιογραφικό τους έστω και τα μισά από όσα έχεις κάνει εσύ μέχρι τώρα.
Έχω καταφέρει, στα 27 μου χρόνια, να κάνω μια καλή αρχή. Τώρα, όσον αφορά στη συνέχεια, θα σου έλεγα πως τη φαντάζομαι πάλι πάνω από ένα πιάνο, να γράφω μουσική και να συνεργάζομαι με ανθρώπους που με εκφράζουν.
Οι καλλιτέχνες με τους οποίους έχεις συνεργαστεί είναι κατά κύριο λόγο πολύ μεγαλύτερης ηλικίας από σένα. Σε τι επίπεδο επικοινωνείς μαζί τους;
Γι’ αυτό πρέπει να ρωτήσεις τους ίδιους (γέλια). Η βάση είναι η μουσική, διότι είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος επικοινωνίας. Σε όλη μου τη ζωή οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμουν και σε επαγγελματικό επίπεδο ήταν μεγαλύτεροι. Κάποιοι απ’ αυτούς, για παράδειγμα ο Γιάννης Πάριος, με βλέπουν και σαν παιδί τους, αλλά σχέσεις «γονεϊκής» υφής δεν αποκλείουν να υφίσταται και φιλική σχέση.
Πώς ένιωσες όταν σου ζητήθηκε να γράψεις μουσική για την Ολυμπιάδα του 2004;
Δεν μου ζητήθηκε ακριβώς. Έγινε διαγωνισμός! Έλαβαν μέρος διάφοροι συνθέτες, που δεν μπορώ να σου πω τα ονόματά τους, αλλά ήταν από τους μεγαλύτερους και σε διεθνές επίπεδο. Προετοιμάστηκα κατάλληλα, βλέποντας video που είχαν ετοιμαστεί και διαβάζοντας αρκετά. Πήγα κι εγώ λοιπόν και κατέθεσα την πρότασή μου. Δύο μήνες αργότερα χτύπησε το τηλέφωνό μου και μια θετική απάντηση ήχησε στα αφτιά μου.
Δάκρυσες;
Όχι! Δεν είμαι από τους ανθρώπους που συγκινούνται εύκολα. Αν και είναι κόντρα προς την καλλιτεχνική φύση κάποιου, θα σου έλεγα πως δεν συγκινούμαι διότι, έχοντας περάσει διάφορα μέσα σ’ αυτό το χώρο, έχω σκληρύνει. Για να τρέξει το δάκρυ χρειάζεται προηγουμένως να σοκαριστώ.

Τι συναίσθημα σου δημιουργεί το γεγονός ότι ο κόσμος ασχολείται κατά κύριο λόγο με τους ερμηνευτές των τραγουδιών και σχεδόν καθόλου με τους δημιουργούς;
Αυτό το αποτέλεσμα είναι εισαγόμενο. Στην Ελλάδα πια αρχίζουμε να το ξεπερνάμε. Οι καλλιτέχνες της παλαιότερης γενιάς, που σέβονται τον εαυτό τους, υποστηρίζουν την άποψη πως «Εμείς γίναμε από τα μεγάλα τραγούδια». Συνεπώς αναγνωρίζουν πρώτοι εκείνοι την αξία του δημιουργού. Για παράδειγμα, στο παρελθόν βλέπαμε το εξής: Ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακόπουλου μαζί με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, που σημαίνει ότι συνυπάρχουν τα ονόματα του ερμηνευτή και του δημιουργού. Θεωρώ πως κάτι τέτοιο είναι απολύτως δίκαιο.

Θεωρείς ότι είμαστε μια χώρα ιδιωτών ή πατριωτών;
Η Ελλάδα χωρίζεται σε δύο μέρη και το μέρος των πατριωτών είναι ασφαλώς μικρότερο. Ο τρόπος που εξελίσσεται η πολιτική μάς αναγκάζει να είμαστε κυρίως ιδιώτες, δηλαδή να κοιτάμε τον εαυτούλη μας και λιγότερο το κοινό συμφέρον.
Τι θα συμβούλευες τους νέους ανθρώπους, αν βρουν τα σκούρα; Να φύγουν στο εξωτερικό ή να μείνουν στην Ελλάδα και να προσπαθήσουν;
Να μείνουν εδώ! Πρέπει να πολεμήσουν. Θέλω να πολεμήσουν. Δεν μπορούμε να αφήσουμε έτσι τη χώρα μας. Ακόμα κι αν υποφέρουμε, το κέρδος θα είναι μεγάλο. Θα έχουμε καταφέρει να έχουμε την Ελλάδα όπως θα την έχουμε ονειρευτεί. Αν και ακούγεται ουτοπικό, είναι ένα βαθύ «θέλω» μου, ένα μεγάλο όνειρό μου. Αν χάσει κάποιος το όνειρό του, τότε την έβαψε!

Τη διαφθορά τη γεννάμε εμείς οι πολίτες ή οι πολιτικοί;
Νομίζω και οι δύο! Το σύστημα βάζει τους ανθρώπους σε ένα τέτοιο τρυπάκι, δηλαδή «κάντε ό,τι μπορείτε για να βολευτείτε». Δεν θα κατηγορούσα ένα γονιό που θα προσπαθούσε να τακτοποιήσει επαγγελματικά το παιδί του, αλλά την ίδια ώρα, το παιδί αυτό δεν θα έχει πολεμήσει καθόλου ή σχεδόν καθόλου για τον εαυτό του. Οι γονείς μπορεί να έχουν το άλλοθι της πατρότητας και της μητρότητας, αλλά και τα παιδιά οφείλουν να πολεμούν για τα «θέλω» τους.
Πιστεύεις ακόμα στις δυνατότητες του Έλληνα;
Ο Έλληνας έχει μέσα του τρομερό τσαγανό. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος λαός που να μας μοιάζει! Πυροδοτούμαστε, άλλωστε, την τελευταία στιγμή και εννοώ ότι όταν δούμε τα σκούρα ενωνόμαστε και νικούμε σ’ όλες τις δυσκολίες.

Θες να μου δώσεις τα στοιχεία μιας κοινωνίας που θα αγκαλιάζει την πρόοδο και την εξέλιξη;
Η παιδεία είναι το άλφα και το ωμέγα. Διαφθορά στο μηδέν. Άνθρωποι με όραμα και κατανόηση για τους νέους, διότι αυτοί είναι το μέλλον και το αύριο μαζί.

Ένας καλλιτέχνης μπορεί να σκεφτεί πρακτικά τα πράγματα ή τα εξιδανικεύει όλα;
Για μένα ένας καλλιτέχνης οφείλει πάντοτε να ονειρεύεται, διότι, αν τον προσγειώσεις απότομα στην πραγματικότητα, τον έχεις ευνουχίσει. Ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα, άλλωστε, έχει έμμεση ανταπόκριση στην ψυχοσύνθεση και τη συμπεριφορά του κόσμου. Συνεπώς εμείς, όταν δημιουργούμε, αφυπνίζουμε τον κόσμο. Η δική μας πρακτική, λοιπόν, είναι γεμάτη από συναίσθημα, αργεί να γίνει αντιληπτή αλλά είναι δυνατή…

Ποια είναι η γνώμη σου για την κοινωνία του Διαδικτύου;
Είμαι φανατικός οπαδός του Διαδικτύου. Το YouTube είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες. Μ’ αρέσει να βλέπω διάφορα βιντεάκια και μάλιστα ό,τι ώρα θέλω. Το facebook είναι μια σύγχρονη μόδα που εξυπηρετεί ποικίλες σκοπιμότητες. Το downloading είναι ευεργετικό, διότι σου παρέχει τη δυνατότητα της αγοράς άμεσα, αλλά και καταστροφικό, διότι πολλές φορές γίνεται παράνομα. Το άδικο της υπόθεσης είναι ότι κατά κύριο λόγο μέσω του παράνομου downloading μένουν απλήρωτοι οι δημιουργοί και έτσι ωθούνται στη σιγή. Διότι ο καλλιτέχνης θα τραγουδήσει και live το βράδυ και συνεπώς θα αμειφθεί. Εμείς όμως; Εγώ όποτε κατεβάζω, επιλέγω πάντοτε να πληρώνω. Ξέρεις, μόνο στην Ελλάδα υπάρχει το αυθαίρετο downloading, στο εξωτερικό απαγορεύεται διά ροπάλου και ο κώδικάς τους περιλαμβάνει ποινές.

epikaira

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s